روزشمار

دوشنبه ۲۲ فروردین ۱۳۶۲؛ نهصدوسی‌ودومین روز جنگ تحمیلی

سیدپویا موسوی
3 دورہ

  • بر اثر اصابت گلوله‌های دوربرد توپ‌های عراق به نواحی مسکونی و تأسیسات صنعتی آبادان، ساختمان‌ها و انبارهای مراکز نفت تخریب شد و یک اسکله نفتی آتش گرفت. یکی از اهالی شهر نیز مجروح شد. همچنین ۵ منزل مسکونی تخریب شد و برخی نخلستان‌های اطراف شهر آتش گرفت.[1]

  • از آغاز عملیات والفجر 1، رزمندگان میدان‌های مین را پاکسازی کردند و پس از عبور از و موانع و شکستن خط پدافندی دشمن، منطقه را پاکسازی کردند. رزمندگان تا ساعت ۷ صبح ارتفاعات ۱۱۲، ۱۴۳، ۱۴۵ را تصرف کردند.[2]

  • در ساعت ۲۰:۵٠ به علت دست نیافتن به قسمتی از هدف‌های تعیین شده و عدم الحاق با یگان‌های مجاور و روشن شدن هوا، قرارگاه مشترک سپاه و ارتش دستور عقب‌نشینی به خط پدافندی قبلی را صادر کرد.[3]

  • در بخشی از عملیات امروز، ۲۰ نفر از نیروهای دشمن اسیر و ۲۰۰ نفر مجروح شدند؛ ۱۵ تانک، یک تیربار و یک انبار مهمات دشمن نیز منهدم شد.[4]

  • با آتش دشمن در منطقه دهلران، یک درجه‌دار و 3 سرباز شهید شدند.[5]

  • در ساعت ۱۱ دو گروه گشتی از گروهان دهلران، در جبهه چیلات، یک ستون از خودروهای دشمن را زیر آتش قرار دادند؛ چندین خودرو منهدم و تعدادی از نیروهای دشمن کشته و زخمی شدند.[6]

  • امروز ۸۴ فروند از هواپیماهای دشمن به مناطق دهلران، طلائیه، بستان، هویزه، سوسنگرد، فکه و جفیر تجاوز کردند که علیه آنها اقدامات تاکتیکی به عمل آمد.[7]

  • در ساعت ۸:۳۰ هواپیماهای دشمن بر فراز اهواز ظاهر شدند که با آتش پدافند هوایی مواجه و متواری شدند.[8]

  • با آتش یگان‌های نیروی دریایی به مواضع دشمن، در آن سوی اروندرود، 10 سنگر اجتماعی و یک پست دیده‌بانی دشمن منهدم شد.[9]

  • ساعت ۱۰، ضدانقلاب به نیروهای تأمین جاده کامیاران - سنندج حمله کردند؛ یک سرباز مجروح شد.[10]

  • از ساعت ۱۰:۴۵ تا ۱۸:۴۵ بر اثر درگیری نیروهای خودی با ضدانقلاب در روستای گرژال در جاده پیرانشهر- سردشت، 3 سرباز شهید و 8 سرباز و 5 نفر از افراد بسیج عشایری مجروح شدند.[11]

  • ساعت ۱۸، یک سرباز واحد جندالله سردشت در نزدیکی روستای بابان بر اثر اصابت ترکش خمپاره مجروح شد.[12]

  • نیروهای پایگاه ملکان (ارومیه) با ضدانقلاب درگیری داشتند که تلفاتی به نیروهای خودی وارد نشد.[13]

  • نیروهای خودی در روستای زروار در ۱۵ کیلومتری شمال غربی بانه با مین برخورد کردند؛ 2 نفر از آنان شهید و 2 نفر زخمی شدند.[14]

  • یک خودروی تویوتای کومله در روستای سیدآباد در ۹ کیلومتری شرق اشنویه روی مین رفت و منهدم شد. راننده نیز زخمی شد.[15]

  • ساعت 9:00، یک سرباز بر اثر برخورد با مین در محور بوکان- مهاباد مجروح شد.[16]

  • افراد حزب دموکرات در روستای بادین‌آباد در جنوب پیرانشهر به یک پایگاه سپاه پاسداران حمله کردند. در این درگیری، یک گلوله آر.‌پی.‌جی ۷ مهاجمان به یک منزل مسکونی اصابت کرد که منزل مذکور ویران و صاحبخانه شهید و همسرش زخمی شد. تعدادی احشام نیز تلف شدند.[17]

  • افراد حزب دموکرات به منظور خلع سلاح نیروهای بسیج مردمی به روستای شیخ معروف در جنوب شرقی نقده حمله کردند که با مقاومت اهالی روستا مجبور به عقب‌نشینی شدند. در این درگیری ۲ ساعته، 2 نفر از روستائیان زخمی و تعدادی از مهاجمان نیز کشته یا مجروح شدند.[18]

  • افراد حزب دموکرات در یک عملیات کمین در منطقه کشکمیر (محور سنقر به کامیاران)، ۴ نفر از افراد خودی را به شهادت رساندند. افراد سپاه به تعقیب آنان پرداختند اما مجدداً در کمین مهاجمان افتاده و ۱۹ نفر دیگر از نیروهای خودی شهید شدند. افراد حزب همچنین یکی از زنان بومی را به علت همکاری نکردن با ضدانقلاب و ندادن آذوقه به آنها کشتند. در این درگیری‌ها چند نفر از افراد حزب دموکرات نیز کشته یا زخمی شدند.[19]

  • ساعت 23:00، نیروهای پایگاه محمدشاه سفلی (نقده؛ آذربایجان غربی) با ضدانقلاب درگیر شدند که بدون آسیب به نیروهای خودی در ساعت 01:00 پایان یافت.[20]

  • ساعت 20:45، نیروهای پایگاه کهریز (ارومیه) با ضدانقلاب درگیر شدند که بدون آسیب به نیروهای خودی در ساعت 04:27 پایان یافت.[21]

  • ساعت 20:20، نیروهای پایگاه حمام‌لر (ارومیه) با ضدانقلاب درگیر شدند که بدون آسیب به نیروهای خودی در ساعت 01:30 پایان یافت.[22]

  • در یک عملیات مشترک، حزب دموکرات کردستان ایران و سازمان مجاهدین خلق به قصد اشغال پایگاه کاکوسان در جنوب سردشت، حمله کردند اما با مقاومت نیروهای پایگاه موفق به اشغال نشدند و پایگاه را محاصره کردند. سپس گروهی از نیروهای خودی برای شکستن محاصره به محل اعزام شدند اما به کمین مهاجمان افتادند و ۵ نفر از آنها شهید و 3 نفر هم زخمی شدند. نیروهای خودی برای بار دوم با پشتیبانی بالگرد، عملیات دیگری آغاز کردند و در ساعت 20:15 با وارد کردن تلفاتی به مهاجمان، آنان را فراری دادند. در این مرحله از عملیات نیز 3 نفر شهید و ۶ نفر زخمی شدند. از ضدانقلاب نیز ۸ نفر کشته، ۱۲ نفر زخمی و یک نفر دستگیر شد.[23]

  • 3 نفر از افراد کومله ضمن معرفی خود به سپاه پاسداران مریوان، اطلاعاتی درباره مناطق عملیاتی آتی این گروه در اختیار نیروهای سپاه قرار دادند.[24]

  • 6 نفر از اعضای کومله و دموکرات خود را با سلاح به سپاه پاسداران اشنویه معرفی کردند.[25]

  • ساعت 11:00، 16 ضدانقلاب با 4 جنگ‌افزار، خود را به پایگاه ملکان منطقه سرو (ارومیه) معرفی کردند.[26]

  •  ۱۴ نفر از افراد ضدانقلاب با تحویل دادن ۱۴ اسلحه، خود را به پایگاه ژاندارمری ممکان در شمال غربی ارومیه معرفی و درخواست امان‌نامه کردند.[27]

  • 3 نفر از افراد مسلح سازمان مجاهدین خلق با حکم جعلی وارد یک فروشگاه لوازم صوتی و تصویری در خیابان ولی‌عصر (عج) تهران شده و تعدادی از لوازم مغازه را به سرقت بردند.[28]

  • یکی از افراد رده بالای سازمان مجاهدین خلق در خیابان ایران (تهران) دستگیر شد؛ در بازرسی از منزل وی مقداری اسناد و مدارک سازمانی به دست آمد.[29]

  •  یکی از اعضای سازمان مجاهدین خلق در رشت که قبلاً به جرم همکاری با سازمان به مدت ۶ ماه در زندان بود، بار دیگر به دلیل ادامه همکاری دستگیر شد.[30]

  • خبرگزاری آلمان گزارش داد ۱۷ هزار مصری که بیشتر آنان آموزش نظامی دیده‌اند به اجبار برای جنگ با ایران اعزام شدند. عده‌ای از کارگران مصری مقیم اردن نیز از ترس اعزام به جنگ عراق، از اردن گریخته‌اند.[31]

  • پس از بازدید نمایندگان صلیب سرخ جهانی از اسرای مجروح و معلول عراق در ایران، دولت جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد ۳۲ نفر از اسیران معلول عراقی را به طور یک‌جانبه آزاد خواهد کرد.[32]

  • در پی مشاهده لکه‌های نفتی در سواحل شرقی عربستان که پس از حمله عراق به چاه‌های نفتی ایران در خلیج فارس روی داد، کارخانه آب شیرین‌کن منطقه شرم الجبار این کشور تعطیل شد.[33]

  • آمار تلفات نیروهای ارتش، وزارت دفاع، ژاندارمری و شهربانی جمهوری اسلامی ایران تا امروز، ۱۶.۴۰۴ شهید و ۶۰.۹۸۷ مجروح، اسیر و مفقود اعلام شد.[34]


    [1]. لطف‌الله‌زادگان، علیرضا، روزشمار جنگ ایران و عراق - عملیات والفجر 1، ج 24، تهران، مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، 1394، ص ۷۱۲.

    [2]. بهروزی، فرهاد، تقویم تاریخ دفاع مقدس (در امتداد فجر، حوادث فروردین 1362)، ج 32، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1395، ص ۷۶۶.

    [3]. همان.

    [4]. همان.

    [5]. همان، ص ۸۳۷.

    [6]. همان.

    [7]. همان، ص ۸۴۲.

    [8]. همان، ص ۸۳۷.

    [9]. همان، ص ۸۴۲.

    [10]. همان، ص ۸۳۹.

    [11]. همان.

    [12]. همان.

    [13]. همان.

    [14]. لطف‌الله‌زادگان، علیرضا، همان، ص ۷۱۵.

    [15]. همان.

    [16]. بهروزی، فرهاد، همان، ص ۸۳۹.

    [17]. لطف‌الله‌زادگان، علیرضا، همان، ص ۷۱۵.

    [18]. همان.

    [19]. همان.

    [20]. مالکی گمچی، اسداله، فرماندهی انتظامی استان آذربایجان غربی، ج 1، تهران، پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی ناجا، 1395،‌ ص 211.

    [21]. همان، ص 211.

    [22]. همان، ص 211.

    [23]. لطف‌الله‌زادگان، علیرضا، همان، ص 714 و ۷۱۵.

    [24]. همان، ص ۷۱۶.

    [25]. نقی‌پوران، شهریار و دیگران، تاریخ معاصر آذربایجان (آذربایجان غربی در گذار از بحران‌های انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی، تاوان استقلال‌ طلبی)، ج 2، تهران، سوره سبز، 1395، ص 542.

    [26]. بهروزی، فرهاد، همان، ص ۸۳۹.

    [27]. لطف‌الله‌زادگان، علیرضا، همان، ص ۷۱۶.

    [28]. همان.

    [29]. همان.

    [30]. همان.

    [31]. همان، ص ۷۱۳ و ۷۱۴.

    [32]. همان، ص ۷۱۴.

    [33]. همان، ص ۷۱۶.

    [34]. بهروزی، فرهاد، همان، ص ۸۴۳.