یک‌شنبه 27 مهر 1359؛ بیست‌وهشتمین روز جنگ تحمیلی
اکثر نقاط خرمشهر به جز کشتارگاه، پلیس‌راه و راه‌آهن در دست نیروهای خودی است و درگیری به شدت ادامه دارد.[1]
در محور اهواز خرمشهر، یک نفربر دشمن و یک لودر منهدم شد و 8 نفر کشته شدند.[2]
نیروهای دشمن با پیشروی به سوی مرکز خونین‌شهر، نقاطی را برای دیده‌بانی توپخانه اشغال کردند.[3]
در ادامه درگیری نیروهای خودی و دشمن، برخی از خیابان‌های مرکزی خونین‌شهر به اشغال نیروهای عراقی درآمد. نیروهای خودی کنار پل خرمشهر در حال جنگیدن هستند و بیشتر نیروهای سپاه پاسداران خرمشهر به شهادت رسیدند.[4]
با حمله رزمندگان خودی به نیروهای دشمن در محور آبادان، حدود 6ـ5 کیلومتر آنان را از جاده ماهشهر عقب راندند و تا ساعت 16 در این موضع مستقر بودند. دشمن حدود 40 تانک به فاصله چند کیلومتری جاده ماهشهر مستقر هستند.[5]
آبادان زیر آتش سنگین توپخانه، بمباران و موشک‌های دشمن قرار دارد و نقاطی از جمله فرودگاه، بیمارستان امدادگران و ایستگاه‌های 7 و 11 مورد اصابت قرار گرفت و حدود 20 نفر شهید و 50 نفر زخمی شدند.[6]
ساعت 8 مرکز آموزش کوت‌عبدالله اهواز زیر آتش توپخانه نیروهای عراق قرار گرفت که کابل فشار قوی برق قطع شد.[7]
ساعت 6:30،20 گلوله توپخانه دشمن به سوسنگرد اصابت کرد و تعدادی از منازل تخریب شد؛ سوسنگرد تا ساعت 13:30 زیر آتش شدید توپخانه دشمن بود.[8]
ساعت 6:30، توپخانه‌های دشمن در تمام منطقه سوسنگرد فعال بودند و مواضع تپه الله‌اکبر دوباره به اشغال دشمن درآمد و واحدهای خودی موضع پدافندی خود را در شمال سوسنگرد از دست دادند. دشمن پیشروی را در محور بستان سوسنگرد ادامه داد و نیروهای خودی را تا پل سابله عقب راند و در سمت دهلاویه در شرق پل سابله پیشروی را ادامه داد.[9]
نیروهای زرهی دشمن در ساعت 9 و ساعت 14 به سوی جاده سوسنگرد ـ اهواز به قصد مسدود کردن جاده و پیشروی به سوی سوسنگرد حمله کردند که با مقابله نیروهای خودی و آتش توپخانه، با تحمل تلفاتی مجبور به عقب‌نشینی شدند.[10]
با آتش توپخانه خودی در سوسنگرد، 3 تانک و یک بولدوزر دشمن منهدم شد و فرمانده گردان تانک دشمن و فرمانده جبهه اول و دوم آنها کشته شدند.[11]
نیروهای خودی محل استقرار نیروهای دشمن در سرخه را محاصره و مقداری سلاح و مهمات به غنیمت گرفتند.[12]
نیروهای ژاندارمری به مواضع دشمن در شوش حمله کردند.[13]
نیروهای خودی با حمله به پیشقراولان ارتش عراق که در مقر قبلی سپاه سومار مستقر شده بودند، تلفاتی به آنان وارد کردند.[14]
ساعت 9، طی درگیری بین بسیجیان و نیروهای عراق در ارتفاعات اورین گیلانغرب، 10 بسیجی شهید و مجروح شدند.[15]
نیروهای خودی تا پل شیرازی (7 کیلومتری قصرشیرین)، پیشروی کردند و با درهم کوبیدن مواضع دشمن تعدادی تانک و خودرو را منهدم و تعدادی را نیز به غنیمت گرفتند.[16]
نیروهای ارتش و سپاه پاسداران به اطراف غرب کرخه در منطقه عمومی شوش دزفول حمله کردند که با عقب‌نشینی دشمن مقادیری مهمات به دست نیروهای خودی افتاد. از نیروهای خودی 6 نظامی مجروح شدند.[17]
ساعت 10:30، نیروهای خودی با آتش توپخانه در تپه غلامی در منطقه غرب، توپخانه ارتش عراق و انبار مهمات را منهدم کردند. 2 تانک دشمن منهدم و تعداد از آنان کشته شدند و نفرات دشمن که قصد بالا آمدن از ارتفاعات گنجوره را داشتند فرار کردند.[18]
ساعت 19:45، یک خودروی گردان 386 توپخانه در جاده گیلانغرب - اسلام‌آباد واژگون شد و 2 سرنشین آن شهید و یک نفر مجروح شد.[19]
نیروهای خودی، دشمن را از ارتفاعات سر آبگرم و دیره سر پل ذهاب بیرون راندند؛ تعدادی از دشمن کشته و چند اسلحه با مهمات به غنیمت گرفته شد.[20]
نیروهای عراق در اطراف ارتفاعات کوره‌موش به نیروهای خودی حمله کردند که با مقاومت نیروهای ایران مجبور به عقب‌نشینی شدند؛ یک تانک دشمن منهدم شد و تلفاتی به آنان وارد شد. از نیروهای خودی 4 نفر شهید و یک نفر مجروح شد.[21]
بالگردهای کبرای هوانیروز، 6 تانک، 5 خودرو و 4 سنگر دشمن را در اطراف آبادان منهدم کردند.[22]
فانتوم‌های خودی نیروهای دشمن را در حمودی درهم کوبیدند و 4 تانک آنها را منهدم کردند.[23]
جنگنده‌های هوانیروز 7 توپ و یک تانک دشمن را در منطقه بستان منهدم کردند و تعدادی از نفرات آنان را کشتند.[24]
ساعت 6، بالگردهای هوانیروز مستقر در سرپل ذهاب با حمله به نفرات دشمن در منطقه گیلانغرب در حوالی چم امام حسن و قاسم‌آباد، 100 نفر از نیروهای دشمن را نابود کردند.[25]
ساعت 15:15، 3 بالگرد هوانیروز، نیروهای دشمن مستقر در منطقه گیلانغرب را زیر آتش قرار دادند و تلفات و خساراتی به آنان وارد شد.[26]
2 میگ عراق به بوشهر و خارک حمله کردند که با مقابله آتشبارهای ضد هوایی خودی، فرار کردند.[27]
2 هواپیمای عراق به پادگان پیرانشهر حمله کردند.[28]
میگ‌های عراق به آسمان قزوین تجاوز کردند که با آتش ضد هوایی عقب‌نشینی کردند.[29]
ساعت 5 و5:30، میگ‌های عراق در آسمان سنندج ظاهر شدند که با آتش پدافند هوایی فرار کردند.[30]
ساعت 7:40 و 8:50، یک هواپیمای عراق قسمت‌های شرقی پل فلزی و تأسیسات راه‌آهن اهواز را با راکت مورد اصابت قرار داد؛ 9 خانه سازمانی آسیب دید و یک مأمور شهربانی مجروح شد.[31]
3 هواپیمای عراق به آبادان حمله کردند و 14 نفر در پل بهمن‌شیر به اسارت دشمن درآمدند.[32]
هواپیماهای دشمن پادگان پیرانشهر را بمباران کردند؛ 6 سرباز مجروح شدند.[33]
پایگاه‌های دشمن در مرز پیرانشهر توسط هواپیماهای خودی بمباران شد.[34]
جنگنده‌های ایران به یک ناو جنگی عراق در دهانه فاو حمله و آن را منهدم کردند.[35]
ساعت 11:50، 2 میگ عراق به پلدختر حمله کردند که با تیراندازی مردم، تغییر مسیر دادند و بعد از چند دقیقه در ارتفاع پایین به طرف شرکت نفت در بادمک رفتند.[36]
ساعت 14:30، یگان‌های لشکر 64 ارتش پس از تصرف پیرانشهر و پاکسازی، مواضع ضدانقلاب در تمرچین و شیخ را تصرف و در آنجا مستقر شدند.[37]
افراد ضدانقلاب به سقز حمله کردند که با مقاومت نیروهای خودی و دادن تلفات متواری شدند. به نیروهای خودی تلفاتی وارد نشد.[38]
فرمانده پادگان پیرانشهر با 200 نفر از نیروهای سپاه پاسداران از بلندی‌های پادگان تا مرز تمرچین پیشروی کردند؛ پیرانشهر، مرز تمرچین و تپه‌های اطراف به تصرف ارتش و سپاه درآمد.[39]
حزب دموکرات کردستان از مردم خواست که فردا در تظاهراتی علیه جمهوری اسلامی ایران در شهرهای مهاباد، پاوه، مریوان و سنندج شرکت کنند.[40]
افراد مسلح ضدانقلاب با هدف حمله به پادگان و مراکز سپاه، اطراف شهر مهاباد را محاصره کردند.[41]
با حمایت یک واحد کماندوی عراق، مقادیری سلاح شامل 42 مسلسل کلاشینکف، 10 اسلحه برنو، 18 خمپاره‌انداز و 20.000 مهمات سلاح سبک در منطقه جلدیان (شمال پیرانشهر) در اختیار ضدانقلاب قرار گرفت.[42]
ساعت 19، تلویزیون آلمان غربی نشان داد که هواپیماهای ایرانی پل‌هایی که بر روی رود کارون زده شده بود بمباران کردند و جلوی پیشروی دشمن گرفته شد.[43]
منابع و ارجاعات
- [1]. پورداراب، سعید، تقویم تاریخ دفاع مقدس (غرش توپ‌ها، حوادث مهر 1359)، ج 2، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1385، ص 591.
- [2]. همان.
- [3]. انصاری، مهدی و حسین یکتا، روزشمار جنگ ایران و عراق (هجوم سراسری تهاجم و پیشروی‌های عمده عراق)، ج 4، تهران، مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس سپاه پاسدارن انقلاب اسلامی، 1375، ص 477.
- [4]. همان.
- [5]. همان.
- [6]. همان، ص 478.
- [7]. پورداراب، سعید، همان، ص 591.
- [8]. همان، ص 593.
- [9]. همان، ص 592.
- [10]. انصاری، مهدی و حسین یکتا، همان، ص 478.
- [11]. همان.
- [12]. همان.
- [13]. همان.
- [14]. همان.
- [15]. همان.
- [16]. همان، ص 479.
- [17]. پورداراب، سعید، همان، ص 593.
- [18]. همان، ص 594.
- [19]. همان، ص 594.
- [20]. همان.
- [21]. همان.
- [22]. همان، ص 591.
- [23]. انصاری، مهدی و حسین یکتا، همان، ص 478.
- [24]. پورداراب، سعید، همان، ص 593.
- [25]. همان، ص 594.
- [26]. همان.
- [27]. انصاری، مهدی و حسین یکتا، همان، ص 480.
- [28]. همان.
- [29]. همان.
- [30]. پورداراب، سعید، همان، ص 596.
- [31]. همان، ص 596، 597.
- [32]. همان، ص 597.
- [33]. همان.
- [34]. انصاری، مهدی و حسین یکتا، همان، ص 480.
- [35]. همان.
- [36]. همان.
- [37]. پورداراب، سعید، همان، ص 594.
- [38]. همان. ص596
- [39]. انصاری، مهدی و حسین یکتا، همان، ص 479.
- [40]. همان.
- [41]. همان.
- [42]. همان، ص 480.
- [43]. پورداراب، سعید، همان، ص 609.
